ARAPGİR İLÇEMİZİN & KÖYLERİMİZİN
ÖRF ADET VE GELENEKLER

İlçemizde Halk Eğitim Merkezi Müdürlüğü
1969 yılında, kendi binası olmadığı için Arapgir
Lisesinin eski binasında açılmıştır. Örgün Eğitim
Sistemi içinde eğitim imkanı bulamayan, eğitim
görmemiş veya noksan eğitim görmüş, bir meslek
sahibi olmayıp toplumda pasif ve tüketici
durumundaki kişileri meslek sahibi etmek ve
aktif duruma getirmek müdürlüğümüzün
hedeflerindendir.

Bu nedenle, ilçemizde biçki-dikiş, nakış, makine
nakısı, daktilografi, bilgisayar, ateşçi yetiştirme,
Anadolu Lisesi ve Üniversite giriş sınavına hazırlık
ve okuma-yaznıa kursları açılmış olup ilçede okur
yazarlık oranı %98,7'ye ulaşmıştır.

Kına ve Kebap Gecesi
Düğünün birinci günü ikindiye doğru oğlan
evinde bulunanlar çalgı ile birlikte güveğiyi
hamama götürürler. Kebap gecesi kız evinden
gelen misafirlerle kebap yenir, yemek yendikten
sonra güveği kaçar sağdıç çalgı ile birlikte
güveğiyi bulur getirir ve elbisesini giydirir.
Güveği elbisesi giydirilirken şu türkü çalınır,
söylenir. Güveği elbisesi giydirilip kına yakıldıktan
sonra sağdıç ve davetliler halaylar çeker, oyunlar
oynarlar. Düğündeki eğlence sabaha kadar devam
eder. Kız evindeki merasime gelince, geline kına
yakılır, gece yarısına kadar gelin ve çevresindekiler
çalar oynarlar. Etraf tenhalaşınca kadınlardan
biri gelini oynatır. Düğünün ikinci günü oğlan
evinde öğlen yemeği yendikten sonra gelini
almak üzere kız evine gidilir. Düğün evi ve civarı
şenliklerle doludur.

Bu geceye has bir mani :
Giyin alların sevdiğim
Dola kolların sevdiğim,
Atı yayladan indirdim,
İndirdim seni bindirdim,
Evleri yayla başında,
Kalem oynuyor kaşında,
Güveği onbeş yaşında.

Düğün Kızın elbisesi oğlan evinden bohçalanarak
ziynet eşyasıyla birlikte kız evine gönderilir.
Elbiselere "nişan", ziynetlere "ölümlük" denir.
Düğün günü kararlaştırıldıktan sonra hazırlıklar
başlar, kız evi çeyiz düzer. Kız tarafından akraba
ve komşular durumlarına göre hediyeler verir.
Buna "şerci" denir. Düğün gününü belirlemek
için oğlan evi kız evine bir koç ve kına gönderir.
Buna "kınaya haber" denir.

Sonra davetliler çağrılır. Pazartesi kıza kına yakılır.
Salı günü hamama gidilir, hamamda def çalınır kızlar
kadınlar göbek taşının etrafında oynarlar. Buna
"kına hamamı" denir. Ekseri düğünler Çarşamba,
Perşembe veya Cumartesi, Pazar günleri olmak
üzere iki gün sürer.

Birinci gün oğlan evinden düğüncüler(Duvur)
kız evine yollanır, kız evinden sağdıç ile iki genç
kız gelini getirir, gelinin ayağının altına bir top
ipekli bez serilir. Buna "ayakeni" denir. Sağdıç
geline kına yakar. Geline kına yakıldığı zaman
şu mani söylenir. Yakın gelinin kınasını, Çağırın
hanım halasını, Anası çeksin belasını, Kızım kınan
kutlu olsun Kız evinde öğlen yemeği yendikten
sonra kız evinden oğlan evine sefer tasında düğün
yemeği, bohça içinde güveyi elbisesi gönderilir.

Düğün yemeği Kızartma, Dolama (yaprak sarması),
Etli Pilav' dan oluşur. Sağdıç kız evinin erkeklerini
oğlan evinin kebap gecesine davet eder ve oğlan
evine dönüş başlar. Çalgılar eşliğinde yol havası
çalınır.Türküler söylenir, halaylar çekilir. Kız İstemek
evlenecek gencin ailesi oğullarına uygun buldukları kızı
istemeye karar verirler.

Önce birkaç yakın akraba kadınları görücü olarak
kızı görürler. Kız beğenilirse erkekler kızı oğullan için
isterler. Kız evi ile oğlan evi mutabık kalırsa nişan
yapmayı kararlaştırırlar. Muayyen bir zaman sonra
nişan hazırlığına başlanır.

Nişan ise şu şekilde olur. Oğlan babası, akraba
ve komşuları ile toplanarak perşembe günü kız evine
gider (şerbetin Perşembe günü içilmesi adettir).
İki tarafın davetlileri huzurunda yaşlı biri veya İmam
kızı vekilinden üç defa ister, verdim cevabı alınınca
oğlan vekili kız vekilinin elini öper. Buna "sakal öpme"
denir. Şerbet içilir, daha sonra kız için getirilen ziynet eşyaları takdim edilir. Buna "el öpme" denir. Bir hafta
sonra kız evinden oğlan evine bir sini baklava ve
çeşitli hediyeler gelir. Buna "yol" denir. Bu işler
bittikten sonra düğün günü kararlaştırılır.