956 km2.lik alana sahip Arapgir'in nüfusu 1985 sayımlarına göre 21.017 dir. İlçe merkezinde 8407, köylerde 12.610 insan yaşamaktadır. Nüfus yoğunluğu 24dür.

1997 yılı nüfus tesbitine göre ilçe merkez nüfusu 11544, köylerin nüfusu 6042 ve toplam nüfus 17586'dır.

2000 yılı genel nüfus sayımına göre ilçe merkez nüfusu 10180, köylerin nüfusu 6445 olup toplam nüfusu 16625'dir.

Eski nüfus sayımlarıyla karşılaştırma yapılacak olsa ilçenin nüfusunda bir azalma gözlenmektedir. Bunun sebebi tamamen göçlere dayanmaktadır. Verimli arazisi az olan Arapgir'de 19. yüzyılda çok daha fazla nüfus yaşamaktaydı. Göçlerin tamamına yakının sebebi ekonomiktir.

Arapgirliler 19. yüzyılda ve 20. yüzyılın birinci yarısında köylere kadar yayılmış olan pamuklu bez dokumacılığı, kumaş boyacılığı ve kervancılıkla geçinirlerdi.Daha o zamanlarda şehir ve civar köylerden para kazanmak üzere İstanbul'a ve Türkiye'nin diğer şehirlerine giden çoktu.Mütakip devirlerde sanayinin makineleşmesiyle, fabrikalrın kurulması ile bu iş önemini kaybetmiştir.

Bu suretle işsizliğin artması neticesinde büyük şehirlerde para kazanmanın toprak ile uğraşmaya nazaran daha cazip görünmesi yüzünden göçler başlamıştır. Bugün ilçenin en büyük meselelerinden biri de budur. Öncelikle İstanbul, İzmir, Ankara gibi büyük şehirlere göçen Arapgirlileri Türkiye'nin her ilinde görmek mümkündür. Hatta Amerika'da da olmak üzere yurtdışına göç eden Arapgirliler çok fazladır.

Özellikle köylerde yaşayan insanların durumu enteresandır. Köylerin birçoğunda kadın, çocuk ve yaşlılardan başkası bazen hiç görünmez, hatta erkek sayısı köyde çok azdır. Onlar da yaşlılardır. Bu görünümün sebebi mevsimlik göçtür. Çalışabilecek yaştaki erkekler büyük şehirlere, 5-6 ay kadar bir zaman için işçi olarak, seyyar satıcı olarak çalışmak üzere giderler. Veya sürülerini alarak Göldağına, Sarıçiçek yaylasına çıkmışlardır. Yaylacılıkla ulaşan köyler daha çok güneydeki köylerdir.

Bütün bunlara rağmen Arapgir yaz mevsiminde haziran ve eylül ayları arasında yani okulların tatil mevsiminde oldukça kalabalık ve hareketlidir. Gurbetteki Arapgirliler akraba hasreti, memleket hasreti gidermek üzere ilçeyi doldururlar. Hergün Arapgir-İstanbul arasında çalışan otobüsler ilçemize birden çok sayıda dolu olarak gelmektedir.

İlçede okuma-yazma oranı Türkiye ortalamalarının üzerinde olduğu resmi kayıtlardan anlaşılmaktadır. 1981 yılında başlatılan okuma-yazma seferberliği ilçemizde iyi çalışması nedeniyle Okur-yazar olmayanların sayısı çok azalmış durumdadır.

İlçe Kozluk Çayının sağ kollarından Berenge Çayının geniş ve çok yayvan vadisi içerisinde ve bu suyun her iki tarafında başlıca iki grup halinde fakat parça parça engebeli bir arazide 21 mahalle olarak kurulmuştur. Bu suretle kasaba çok dağınıktır. Eski evler düz, toprak damlı ve taş duvarla yapılmıştır.Son yıllarda çok katlı beton, modern evlerin yapımı yaygındır. İlçenin bütün mahalleleri ve vadi boyları tamamen yeşilliktir.

Köyler vadi kenarlarında, tepe eteklerinde, verimli ova düzlüklerinin kenarlarında olmak üzere toplu köy tipi göstermektedir. Batıdaki dağlık köylerde yerleşim mezralar şeklinde küçük gruplara ayrılmışlardır. En dağınık köy yerleşimi bu yörede Suceyin Köyünde görülür.

Köylerde ilçe arasındaki ulaşım çoğu toprak yol olmak üzere bazıları stabilize yollardan sağlanmaktadır. Kışın çok kar yağışı nedeniyle batıda kalan köylerle ulaşım zaman zaman aksamaktadır. Bunun dışında ulaşım durumu iyidir.